Monthly Archives: Σεπτεμβρίου 2011

Timeliners #01 – 24.09.2011

Standard

H πρώτη μας live εκπομπή στο radiobubble.

Με κάποια μικρά προβλήματα στον ήχο στα πρώτα λεπτά (όπως πχ το πρώτο τραγούδι ακούγεται δυνατά!)…

Αν τα παραπάνω δεν παίζουν δοκιμάστε ΕΔΩ:

Tα τραγούδια που ακούγονται:

01.Paul & Fritz Kalkbrenner -Sky And Sand

02.Arctic Monkeys – Suck It and See

03.Kill Bill vol. 2 Soundtrack – Malagueña Salerosa (Chingon)

04.Fine Young Cannibals – I’m Not The Man I Used To Be

05.Nirvana – Lithium

06.Paul Kalkbrenner – Revolte

07.Canned Heat – On The Road Again

08.Μακρύ Ζεϊμπέκικο για το Νίκο – Δ. Σαββόπουλος

Στην πρώτη μας εκπομπή αναφέραμε η σχολιάσαμε tweets τους κι όχι μόνο τους/τις:

@mao_tse_tung
@antidrasex

@kat_mckork

@theokot

@thanasipap

@norikotasaki

@the_stranger_gr

@LoukasM

@tgeorgakopoulos

@Josh_Barrow

@apeman
@xeirwn
@O_Kanalarhis

@kostasvaxevanis
@NChatzinikolaou
@magicasland

Αναφερθήκαμε στο fasouli.wordpress.com, στο pestaola.gr, στο theo-think, το post του Θ. Κωτσίδη για το θάνατο του Μιχ. Κριάδη και ιδιαίτερη αναφορά έγινε στο Νίκο Κοεμτζή (διαβάστε χωριστό post).  Σας ευχαριστούμε.

Για τον Νίκο Κοεμτζή

Standard

Για να μην τα γράψω μελοδραματικά γιατί η ιστορία του Νίκου Κοεμτζή πάντα με συγκινούσε ιδιαίτερα θα αντιγράψω αυτά που γράψαν άλλοι πιό αντικειμενικοί.

Ξεκινάω με την Βικιπαίδεια (η οποία και πρόλαβε να ενημερωθεί)

Ο Νίκος Κοεμτζής (ή Κουγιουμτζής) γεννήθηκε στο Αιγίνιο Πιερίας στις 17 Ιανουαρίου του 1938 και πέθανε στην Αθήνα στις 23/09/2011. Ήταν γιος του Παναγιώτη και της Αναστασίας Κοεμτζή. Το 1973 συνελήφθη για το φόνο τριών αστυνομικών για ασήμαντη αφορμή και καταδικάστηκε τρεις φορές σε θάνατο και επτά σε ισόβια. Ήταν άνθρωπος αγράμματος, έγραψε όμως την αυτοβιογραφία του, την οποία πούλησε για να ζήσει.

Τον Φεβρουάριο του 1973 μόλις είχε βγει από τη φυλακή που είχε μπει για κλοπή. Το Σάββατο 24 Φεβρουαρίου 1973, πήγε με την παρέα του στο νυχτερινό κέντρο «Νεράιδα» που τραγουδούσε ο Καρουσάκης, για να διασκεδάσουν. Ο αδελφός του, ο Δημοσθένης, έκανε παραγγελιά τις Βεργούλες του Μάρκου Βαμβακάρη και σηκώθηκε να χορέψει. Μαζί του σηκώθηκαν και άλλα άτομα. Ο τραγουδιστής (Αθανασιάδης) ανακοίνωσε από το μικρόφωνο πως είναι «παραγγελιά». Έγινε μια συμπλοκή μεταξύ των ατόμων και ο Νίκος Κοεμτζής σηκώθηκε και σκότωσε με μαχαίρι τρεις αστυνομικούς. Στην ανάκριση υποστήριξε πως θόλωσε το μυαλό του γιατί νόμιζε ότι σκότωναν τον αδελφό του. Ο Τύπος της εποχής τον χαρακτήρισε «κτήνος» και συχνά αναφερόταν σε εγκληματίες ως «Κοεμτζήδες». Λόγω της εποχής, των οικογενειακών φρονημάτων του και του ποινικού του ιστορικού πέρασε πολύ άσχημα μέσα στη φυλακή. Καταδικάστηκε τρεις φορές σε θάνατο και οχτώ φορές σε ισόβια, για ανθρωποκτονίες απο πρόθεση. Το 1977 η ποινή του μετατρέπεται σε ισόβια. Αποφυλακίστηκε από την Πάτρα στις 29 Μαρτίου του 1996 μετά από 23 χρόνια συνεχούς φυλάκισης για την δολοφονία τριών ανθρώπων. Από τότε πουλούσε την αυτοβιογραφία του έξω από την «Ευελπίδων» και τις Κυριακές στο Μοναστηράκι υπογράφοντας αφιερώσεις στην πρώτη σελίδα. Το 2009, μετά από μια βραδιά παρουσίασης του βιβλίου του, ο Δήμαρχος της Αθήνας του έδωσε άδεια να πουλάει το βιβλίο του στο κέντρο. Πέθανε στις 23/09/2011 στο Μοναστηράκι από άγνωστες αιτίες.[1]

Άκουσα πρώτη φορά για τον Νίκο, έφηβη μεν αλλά κατά τη διάρκεια της χούντας και επηρρεασμένη από τη μουσική που άκουγα τότε και ως σήμερα όπως κι από αυτά που διάβαζα κρυφά σε ξένα περιοδικά που ξεφύλιζα στον πάνω όροφο του Βασιλόπουλου στον Φάρο Ψυχικού.Σε μια ταβέρνα με τους δικούς μου που μόνο φονιά δεν τον είπαν αλλά μάλλον εθαύμαζαν το στομάχι του.

Τον έβαλα  βαθειά στο μυαλό μου σαν ήρωα, γαμάτο, θαρραλέο, ικανό να ξεφτυλίσει το σύστημα: για πολλά χρόνια καταβρόχθιζα ότι γραφόταν για αυτόν στις εφημερίδες.

Μετά, φοιτήτρια  της Νομικής πιά, πήγα ένα ταξίδι Θεσσαλονίκη να συναντήσω φίλους και παλιούς συμμαθητές.Εκεί, από μια κασέττα στο σπίτι του Δημήτρη Χαλαζωνύτη, σημερινού Δημοτικού Συμβούλου στο Ψυχικό άκουσα αυτό το κομμάτι που για μένα αποτελεί αριστούργημα τόσο σε επίπεδο σύνθεσης  όσο και στίχων και εκτέλεσης και ακόμα περισσότερο ανατριχιαστό, σπαρακτικό  Ύμνο σε όλους αυτούς που ζούν στον ‘ κόσμο του αοράτου’.

Παραθέτω τους στίχους, το κομμάτι κυκλοφοράει ακόμα και στο youtube και σας αφήνω με τις σκέψεις σας ευχαριστώντας τον Σωτήρη Κούκιο από τον οποίο κι έμαθα τα άσχημα νέα μέσω ενός ποστ που ανέβασε στο  ..facebook.

Μακρύ ζεϊμπέκικο για το Νίκο

Σαββόπουλος Διονύσης
Μουσική/Στίχοι: Σαββόπουλος Διονύσης

Λοιπόν μολύβι και χαρτί, η απόγνωση άνοιξε λαγούμι.
Στοές που χώθηκαν με λάμψεις μαχαιριού σε ποιο στενό κελί;
Ψηλά με πέπλα αίματος, χλιμίντριζε η Σελήνη
-Δεν έχει ελπίδα, ελευθερία δεν ζητά, αλλά δικαιοσύνη-

Γεννήθηκε σ’ ένα λασπότοπο, κοντά στην Κατερίνη.
Σκιές με λάμπες θυέλλης που γλιστρούν στου Άδη το πανί.
Ο Νίκος ήταν ο πρωτότοκος, τον άλλον λέγαν Δημοσθένη…
Βουβός δεσμός, εικόνα παιδική, σε άλλο χρόνο αναφλεγμένη.

Ο γέρος του είχε κρυψώνα το βουνό απ’ το σαράντα πέντε
κι οι χωρικοί απ’ τον φόβο των αρχών μακραίναν κι απ’ τον γιο.
Κι αυτός τους έβλεπε στρωμένους στην δουλειά και μέσα του άναβε η μανία
του στριμωγμένου ανάμεσα στο πλήθος και την αστυνομία.

Ώσπου μια μέρα χωρίς αποσκευή, τσουλώντας της τρύπας του την ρόδα
κυλάει απ’ την Μακεδονία ως εδώ, κι ακόμα που θα βγει;
Θα φεύγει πάντα για το άστρο που δεν φτάνει καμιά αστυνομία,
για τους φυγάδες αυτός ο ουρανός είν’ η παρανομία.

Νίκο, αγγίζω το στοιχειό σας
Νίκο, μες τον υπόκοσμο της γλώσσας

Δυο καταδίκες, έξι χρόνια για κλοπή, τον είδα όταν βγήκε.
Κρατούσε πλέον μιαν απόσταση απ’ την τρέλα, όχι για να σωθεί,
αλλά για να την σώσει, αν μ’ εννοείς· να, λόγου χάρη, ήθελε γάμο
και τότε τού ‘παν «έλα σε μας για να προδώνεις». Δεν δέχθηκε στιγμή!

Κι απ’ την βαθειά των υπογείων τους την λύσσα, κατέφυγε στην επαρχία,
μα όπου κι αν πήγε, το σήμα είχε σταλεί, στην Σαλονίκη τον τσακίσαν.
Σχεδόν τρεκλίζοντας ξανάρθε στην Αθήνα, και τότε πιάσαν την μνηστή του·
της είπαν λόγια, βοηθήσαν κι γονείς, ώσπου διέκοψε μαζί του.

Κι ωστόσο ζούσε τελείως σοβαρός, υπνοβατώντας σ’ ένα κράτος
που θριαμβεύει με μιαν ατέλειωτη στριγκλιά -διαφυγή καμιά-
κρατώντας μόνο μια κρυφήν αναπνοή, των μπουζουξίδικων το γκέτο,
βαθιά εικόνα, που η έκσταση εκεί ακόμα λειτουργεί.
«Ν’ ακούω,» έλεγε, «τα λόγια, την φωνή, και τ’ αδελφάκι μου υψωμένο
να το κοιτάω στον χορό του μοναχό, και κάτι να παθαίνω»

Νίκο, σκυλάδικο Σαββάτο
Νίκο, σπασίματα γεμάτο

«Παραγγελιά», και περιμέναν καθισμένοι, και τα ηχεία το αναγγείλαν
κι όλα τα όργανα συλλάβαν το σκοπό για το χορό του Δημοσθένη.
Καθώς ανέβαινε, η πίστα ήταν γεμάτη, ακούστηκε να ουρλιάζει:
«Παραγγελιά!» γιατί το είδε το κακό με δρασκελιές να πλησιάζει.

Η πίστα άδειασε, μονάχα δυο αστυνόμοι, χορεύαν, γυρνώντας του την πλάτη.
Τότε τους έσπρωξε ο μικρός με μια στριγκλιά, «Δικό μου το κομμάτι!»
Τον ρίξαν κάτω σε γυαλιά κομματιασμένα, ξεφώνιζε όπως τον εσέρναν.
Σαν ένα φιλμ ιλιγγιώδες η ζωή τους, του Νίκου έκαψε τα φρένα.

Έξω απ’ την τρέλα δεν είχε κάτι να πιαστεί, γιατί του το ‘χαν διαλύσει.
Κατρακυλάει στον προβολέα των σκοταδιών του, στην φρικαλέα ατραξιόν του
με τόση βία που είναι αδύνατον να πω, τι έγινε εκεί κάτου.
Το δράμα όλο συντελέστηκε θαρρώ, στον χώρο του αοράτου.

Στον εαυτό του είπε «Νίκο, συγκρατήσου» τραβώντας κιόλας το λεπίδι.
Τον πρώτο που την έφαγε τον είδαν με μια ταυτότητα να σκύβει.
Σφαχτήκαν τρεις, μαχαίρωσε άλλους έξι, φωνές: «Ανοίχτε, θα μας σφάξουν!»
Τραβώντας έξω τον μικρό παραμιλούσε: «Εσένα δεν θα σε πειράξουν…»

Νίκο, σόι αλλοπαρμένο
Νίκο, τι έχεις καμωμένο

Μετά κατέφυγε στο σπίτι ενός γνωστού, μα ένιωσε ότι θα τον δώσουν
«Θα φύγω,» είπε, «με μια βάρκα ν’ ανοιχτώ, φουρτούνες να με πνίξουν.
Να τρελαθούνε, που Νίκο να γυρεύουν, και Νίκο να μην βρίσκουν!»
Μα όπως βγήκε τους είδε σαν βαλέδες, ο ένας με τις χειροπέδες.

Τον εκυκλώσαν, βγαίναν απ’ τα γύρω μέρη, κρεμόταν η ζωή του
από ένα νήμα που δεν θα ‘δινε σ’ αυτούς, και πέταξε μαχαίρι.
Να αναγκαστούν να τον σκοτώσουν οι αστυνόμοι, μα εκείνοι τού ‘ριχναν στα πόδια.
Σερνόταν κι έβριζε ώσπου ένας ταβερνιάρης, του ‘δωσε μια με ένα καδρόνι…

Η δίκη του έγινε τον άγριο Νοέμβρη, το ένιωθε άραγε κι εκείνος;
Ο Τύπος πάντως τον πρόβαλε ανοιχτά σαν αιμοβόρο κτήνος.
Τα ίδια λέγαν και πολλοί προοδευτικοί· παράξενο δεν ήταν:
η σύμβασή τους διαισθάνθηκε σ’ αυτόν, μιαν άλλη απειλή.

Το ‘παν επίσης λαϊκοί ένα σωρό, στον συνεργάτη ενός εντύπου,
μα ο Μπιθικώτσης τον διώχνει και του λέει: «Πού να σου εξηγώ…»
Δεν είχε μάρτυρες εκτός τ’ αφεντικό και τη νοικοκυρά του.
Οι δικηγόροι λέγαν ανώμαλη ψυχή, κοιτάξτε τα χαρτιά του.

Νίκο, χωριό συσκοτισμένο
Νίκο, ποιοι σ’ έχουν κυκλωμένο;

Ο ίδιος ξέγραψε απ’ αρχής τον εαυτό του, το είπε: «Πρέπει να πεθάνω!»
Μπήκε στον κόπο δηλαδή των δικαστών, μα αυτοί δεν μπήκαν στον δικό του.
Καθώς διηγόταν την ζωή του [σε κουφούς], θαρρούσα δεν θ’ αντέξω.
[Το δικαστήριο λειτουργούσε μέσα εκεί, μα η δικαιοσύνη ήταν απ’ έξω.]

Στα γράμματά του από την φυλακή, ο βίος δεν διαφέρει·
ασφυκτιούσε σαν ζώο μυθικό, εδώ όσο κι εκεί.
Μην είναι τάχα ένα ρίγος παραπέρα, που δείχνει απόσταση απ’ το δράμα
και μεταφέρει σαν ιπτάμενο ένα θαύμα, της δικαιοσύνης την γαλέρα;

Η τέχνη μου έζησε παράξενες στιγμές, και από δίκιο ξέρει.
Τα κίνητρά του δεν ήταν ταπεινά, τον βλέπω σε αργές στροφές
σαν μια Θεότητα που λύει τον πανικό της και διαστέλλεται ξεσπώντας
στ’ ανυποψίαστα μπουλούκια του γλεντιού, που βιάζουν το άσυλό της.

Η ουρά που αυξαίνει φτύνοντάς τον ας λυσσάει, με τον ζουρλομανδύα
και με τα ηλεκτροσόκ να τον κλονίσει, θα λάβει ότι της αξίζει
στους λαβυρίνθους του εφιάλτη οδηγημένη, αιώνια, δίχως σωτηρία,
στην τακτική δουλεία του δικαστή, που δεν καταλαβαίνει.

Νίκο, ποτέ δεν θα ‘ναι έτσι.
Νίκο, είν’ η αρρώστια που μας σώζει
καθώς σε φέρνει πιο μακριά κι απ’ το κελί σου,
Νίκο, στον ουρανό της μουσικής σου.

Περισσότερα: http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=News&file=article&sid=1006#ixzz1YuDY5hlw

Τι είναι «Τimeliners»;

Standard

Timeliners έχουμε ονομάσει την εκπομπή που κάνουμε -η @athensbynite και η @sotomi– για σας.  Θα την ακούτε κάθε Σάββατο μεσημέρι 2:00-3:00 μμ, στο web radio: www.radiobubble.gr .

Για τί θέματα μιλάμε; Κατ’ αρχάς βάζει η @athensbynite μουσική. Όσοι έχετε ακούσει το FlipSideCast (το podcast που ξεκινήσαμε το 2010) θα γνωρίζετε τις μουσικές… Νέες, ακυκλοφόρητες έως τα παλιά καλά old time classics!

Η κουβέντα μας θα περιστρέφεται γύρω από τα νέα των…timelines! Κύρια πηγή μας θα είναι το twitter,  αλλά όχι και η αποκλειστική. Φιλοδοξούμε να έχουμε και αρκετούς καλεσμένους να μας κάνουν παρέα. Θα έχoυμε και pints! Πριν, τότε και μετά 🙂

Αυτά είναι τα  σχέδια μας. Στην πράξη θα τα «βλέπουμε»/ακούμε κι από δω…

@athensbynite & @sotomi

Μας ακούτε: www.radiobubble.gr ή απευθείας link:   timeliners live

(ή απευθείας link για player http://ec2-75-101-140-184.compute-1.amazonaws.com:8000/stream.m3u )